MACK DIME

  • NUMMER 1 Bestseller to be

LADY CHARLAMANE

'Brutaal. Ijskoud. Slim.'

HET VERRAAD VAN LADY CHARLAMANE

HET EERSTE DEEL

“ Voor het eerst sinds lange tijd wist Mack niet wat hij moest doen. In het leger en in zijn tijd bij een  private contractor had hij ontelbare keren in hopeloos gewelddadige situatie gezeten. Bomgordels, handgranaten, mortieren en kogels in alle formaten hadden zich een weg gezocht om in zijn lijf te nestelen. Het verschil was dat hij in die situaties tenminste terug kon vechten. Nu was zijn vijand onzichtbaar, net als de motivatie om hem erin te luizen. Hij wist niet waar hij moest beginnen. Wie er achter dit plan zat was goed. Agressie flitste door zijn ingewanden, zijn borst ging hevig op en neer. Het was tijd om in de aanval te gaan. ”

Mack Dime – twee meter lang en minstens zo breed – is een rijke, bekende Nederlander, womanizer, drankorgel en adrenalinejunk. Hij is meedogenloos, slim en onweerstaanbaar. En hij zit diep in de problemen…

PROLOOG:

Proloog

– Amsterdam, 10 jaar geleden

 

Mack stond op het punt te vertrekken uit de rechtszaal. De rechtszaak was afgelopen. Een teleurstellend geheel. De jongeman voor wie hij kwam kijken, was, gezien de verklaringen van de officier van justitie, een psychopaat. Geen recruitment-materiaal voor Mack.

Vroeger was Mack ook geen vreemde van de politie geweest. Hij behoorde tot de vaste kern criminelen uit Amsterdam-Zuidoost. Maar die tijd lag achter hem. Tegenwoordig opereerde hij meestal aan de goede kant van de wet als directeur van een groot beveiligingsbedrijf: Dime Securities.

Met honderden beveiligingsmedewerkers in dienst en opdrachtgevers over de hele wereld was Mack constant op zoek naar jong talent. Hij had een zwak voor jonge mensen die op het randje leefden, gedreven door een combinatie van een uitzichtloze positie gecombineerd met ongeleide ambitie. Mack wilde ze niet alleen een doel geven, maar ook een spannende en vooral lucratieve baan. In zijn ervaring hadden deze jonge criminelen iets wat andere jongeren niet bezaten en wat je niet uit boeken kan leren: streetsmarts. De straat is een harde leerschool, en wat Mack betrof was er geen betere school. Daar leerde je alles om succesvol te zijn in zijn business: omgaan met dreiging, mensenkennis, vechten en geduld.

De veroordeelde jongen waar Mack over was getipt en zijn pro-Deoadvocaat liepen richting de openslaande deuren de rechtszaal uit. Mack was de enige bezoeker in de rechtszaal. De aluminium stoeltjes met plastic zitting, de tapijttegels en de tl-verlichting deden eerder denken aan een collegezaal dan een rechtszaal. Niet dat Mack ooit een collegezaal van binnen had gezien, net zomin als de meeste verdachten die hij kwam bekijken. Alleen het portret van de koning die hautain de zaal inkeek was anders. Bolle pannenkoek, dacht Mack.

Mack stond op. Zijn stoeltje kraakte luid onder zijn enorme gewicht. Beheerst probeerde hij de stoeltjes om hem heen niet om te stoten toen de deur open vloog. Op de gang stond een jonge vrouw te wachten. Hij ving haar blik en ging instinctief weer zitten. In de ogen van de jonge vrouw raasde een tornado, de blik in haar gezicht leek op die van Mike Tyson die zich oppepte vlak voor een gevecht. Ze stapte de rechtszaal binnen alsof ze er aan de achterkant weer uit wilde stampen, desnoods dwars door de muur. Het was de eerste keer dat Mack een verdachte vóór haar advocaat de rechtszaal binnen zag komen. De vrouw keek naar Mack en tilde verbaasd één wenkbrauw op. Macks zwarte maatpak zat strak om zijn lichaam, de contouren van zijn triceps waren duidelijk te zien. Het dunne streepje roze huid dat als een bliksemschicht ingesloten zat tussen donkerbruine huid, kringelde rechts langs zijn oog omhoog. Een van de hints naar een gewelddadig leven. De andere littekens op zijn hoofd waren half verborgen onder zijn gemillimeterde haar. De jonge vrouw was op haar hoede. Een grote Afrikaans ogende man met gespierde benen waar Clarence Seedorf jaloers op zou zijn, zag je eerder in de beklaagdenbank dan op de publiekstribune.

Mack keek even gefascineerd naar de jonge vrouw. Net als Mack was ook zij een wandelende tegenstelling. Haar houding was duidelijk van de straat en de rechtbank leek haar geen vreemde omgeving. Ze droeg een lange mantel van kasjmier, deed de jas geruisloos uit en drapeerde die over haar stoel als een echte dame. Ze was gekleed als een directrice, een zwarte pantalon, zwarte strakke coltrui en een lichtbruin colbertje. Al had ze ook voor model kunnen doorgaan met haar hoge jukbeenderen, knalgroene, grote ogen en gladgestreken kroeshaar. Afgezien van haar lengte, amper één meter vijfenzestig hoog. Mack vond haar zonder meer een van de interessantste mengelingen van DNA die hij ooit had gezien. Hij gokte Marokkaans, Creools, Egyptisch en een westerse invloed.

Mack draaide zich om toen er een man naar binnen werd geleid. Even knipperde Mack met zijn ogen tegen het tl-licht want hij moest zijn nek naar achteren gooien om de man te bekijken. Halleluja. Een gigantische kerel slofte met tegenzin naar voren. Hij liet een walm van ui en knoflook achter en plofte op zijn stoeltje dat krakend en piepend weerstand bood aan het gewicht dat er op gekwakt werd. De grote kerel draaide zich om en Mack zag de rechterkant van zijn gezicht. Grote zwarte korsten wisselden allerhande paarse kleuren af met hechtdraad, pleisters en klemmetjes. Hij zag eruit alsof hij door drie vrachtwagens overreden was. Maar Mack was het meest onder de indruk van zijn ogen, die stonden doodsangsten uit, alsof de man hem smeekte hem uit de rechtszaal te bevrijden. Mack besefte dat de grote stinkfabriek het slachtoffer moest zijn van de twee turven hoge prima donna die drie meter rechts van hem zat.

Geboeid schoof Mack heen en weer op het stoeltje, de leuning sneed in zijn onderrug, hij stopte met wiebelen en accepteerde dat hij op geen enkele manier comfortabel zou zitten.

De officier van justitie schraapte haar keel. De rechter leek ook even te twijfelen wie de verdachte was en wie het slachtoffer. Maar de officier van justitie was zeker van haar zaak, ze stak direct van wal en las staande een verklaring voor.

‘Ongeacht het feit dat het slachtoffer zijn verklaring heeft ingetrokken en er zelfs een andere verdachte heeft bekend…’ Ze nam een pauze en keek over haar bril naar de jonge vrouw. ‘…is het openbaar ministerie voornemens mevrouw Charlamane K. te vervolgen voor poging tot doodslag gezien de feiten gebleken uit het onderzoek. Slachtoffer verklaarde in een eerdere getuigenis dat hij mevrouw Charlamane nog geld schuldig was en zij daarom de heer U., herhaaldelijk heeft geslagen met een honkbalknuppel.’

De stroom woorden die daarop volgde ging volledig aan Mack voorbij. De jonge vrouw, Charlamane, had deze reus van een kerel bewerkt met een honkbalknuppel tot zijn gezicht eruitzag als een pizza margarita. Een man waarvan het leek alsof hij met gemak een os uit elkaar kon scheuren en daarna zou gaan voetballen met de kop.

Wat was hier aan de hand?

De advocaat van Charlamane, overduidelijk een ervaren en duur exemplaar, trok alle registers open. Het feit dat iemand anders had verklaard de heer U. te hebben bewerkt was de basis zijn verdediging. Ook het verschil in fysiek tussen de beklaagde en het slachtoffer liet hij niet na te vermelden. Maar Mack wist instinctief wel beter, hij herkende een meedogenloos persoon meteen. Voor de rechter zat een gehaaide crimineel die haar slachtoffer in haar macht had en zelfs zo veel invloed had dat er iemand anders was die voor haar de gevangenis in zou gaan. Dat zijn praktijken waar Al Capone goedkeurend een sigaartje voor zou opsteken. Het komt niet vaak voor dat de jeugdrechtbank wordt blootgesteld aan zo’n machiavellistisch, geraffineerd staaltje intimidatie en strafontloping.

De officier van justitie leek er in de twee minuten dat de advocaat van Charlamane sprak een dozijn rimpels extra bij te hebben gekregen. Wellicht dat ze er een vervolging uit had kunnen slepen als er een pro-Deoadvocaat voor haar had gestaan. Mack had de indruk dat deze advocaat Hitler nog vrij had kunnen pleiten.

Charlamane keek op haar horloge. Mack glimlachte, dit was tijdverspilling voor haar. Tijdens de hele rechtszaak had ze het slachtoffer niet één keer aangekeken.

De rechter kon niet anders dan de zaak seponeren, de officier van justitie snoof een aantal keer.

Charlamane was de eerste die opstond. Ze beende de ruimte uit. Mack stond snel op en liep achter haar aan met in zijn kielzog haar advocaat. Lopend trok ze haar jas aan. Haar hakken klikten op het marmer richting de uitgang. Ze daalde de trap af en zodra de bewakers van de ingang van de rechtbank op een paar passen afstand waren draaide ze zich abrupt om. Mack moest al zijn spieren aanspannen om niet tegen haar op te botsen. De agressie vonkte in haar groene ogen. Mack nam snel het woord om het ijs te breken.

‘Mijn naam is Mack Dime, ik werk in de beveiliging.’ Hij hief zijn handen zoals een voetballer naar een scheidsrechter doet.

Ze zei niks, ze hield haar hoofd een beetje schuin en nam hem op.

‘Ik heb geen beveiliging nodig,’ zei ze met een Amsterdams accent.

‘Nee dat is wel duidelijk, ik ben op zoek naar talent.’

De advocaat van Charlamane was hijgend naast hen komen staan. De sfeer was gespannen, de advocaat wist zich even geen houding te geven, onhandig begon hij zijn zwarte toga uit te trekken.

‘Ik geef je mijn kaartje,’ zei Mack. Daar staat mijn privé-nummer op. Niet veel mensen hebben dat nummer. Als je me belt kunnen we kijken of we samen kunnen werken.’

Ze nam zijn kaartje niet aan. Ze keek over haar schouder. Buiten, achter de hoge ramen, stond een kerel met een dun snorretje te wachten. Zijn ogen waren geknepen tot spleetjes. Eén hand in zijn zak, de ander op het glas om beter naar binnen te kunnen kijken. Mack keek ook die kant op. Snorremans strekte zijn nek en ging op zijn tenen staan om beter zicht te hebben op wat er binnen gebeurde.

Mack zag een verandering in Charlamane.

‘Wat jij deed,’ vervolgde Mack, ‘de verklaring laten intrekken, anderen voor je laten “zitten”. Dat keur ik natuurlijk niet goed. Maar ik heb klanten die euhm…’ Mack krabde zich achter zijn oren. ‘Klanten die ook zoeken naar mensen die outside the box kunnen denken.’

Er ging één wenkbrauw omhoog bij Charlamane.

‘En dan hebben we het over nulletjes. Geen zakgeld van grote kerels die naar uien meuren,’ zei Mack. ‘En legaal.’

‘Mack Dime?’ vroeg ze. Ze nam hem nogmaals van top tot teen op. In tegenstelling tot wat Mack gewend was, kende de jonge vrouw hem niet.

‘Mack Dime, ja.’

Even plots als ze daarnet was omgedraaid, keerde ze zich weer om. Mack stond daar en voelde zich als een lulletje rozenwater met in zijn uitgestoken hand zijn visitekaartje.

Charlamane draaide zich nog één keer naar hem toe. Mack glimlachte. Dit kon weleens een topper zijn, dacht hij. Hij pakte zijn telefoon, 23 gemiste oproepen, zijn bedrijf riep.

 

KOOP

MACK DIME

Het verraad van Lady Charlamene.

Ebook: € 7,99

MACK DIME

Het verraad van Lady Charlamene.

Papieren boek: € 14,99